انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 Study on Bioavailability of some Wheat Herbicides in Different Tillage Systems and their Impact on Corn مطالعه قابلیت دسترسی برخی از علف‌کش‌های به کار برده شده در سیستم‌های مختلف خاک‌ورزی گندم بر روی ذرت 121 131 113218 FA ستار جاوید گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران حسن علیزاده گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران محمدرضا جهانسوز گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران فرشید نورالوندی گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران Journal Article 2017 09 17 This experiment was conducted to study the residual effect of some wheat herbicides on following corn (Zea mays L.) crop under different tillage systems in Karaj province. Tillage treatments included: conventional tillage, minimum tillage and, no-tillage. Herbicide treatments were: 1- bromoxynil + MCPA (EC 40%) 1.5 lit/ha, 2- triasulfuron + dicamba (WG 70%) 150 gr/ha, 3- mesosulfuron-methyl + iodosulfuron-methyl-sodium (62 WG) 400 gr/ha, 4- metsulfuron methyl + sulfosulfuron (w/v %5+75WG) 36 gr/ha, 5- tribenuron methyl (EC 8%) + clodinafop propargyl (DF 75%) 20 gr/ha and 0.8 lit/ha respectively, as well as unweeded control (without herbicide). Soil sampling for bioassay tests made from surface layer (0-12.5 cm) and, sub-surface layer (12.5-25 cm). Bioassay experiment was conducted with Cress (Lepidium sativum) as a test plant and corn. Cress emergence percentage and cress and corn dry matter and height was assessed. Results indicated that herbicide bio- availability was depended on tillage system; in fact herbicide bio-availability was minimum in no-tillage systems. Triasulfuron + dicamba, mesosulfuron-methyl + iodosulfuron-methyl-sodium and metsulfuron methyl + sulfosulfuron were the most persistent herbicide based on bio-availability, respectively. Therefore, these herbicides may damage the following corn crop in rotation although, corn was more tolerant to metsulfuron methyl + sulfosulfuron. On the other hand, the persistence of bromoxynil + MCPA and tribenuron methyl + clodinafop propargyl herbicides in the soil was negligible and damage seems unlikely by theses herbicide in rotation. این آزمایش به منظور مطالعه اثرات باقیمانده (فراهمی زیستی) برخی علف‌کش‌های رایج مورد استفاده در گندم بر روی گیاه زراعی ذرت (Zea mays L.) کشت شده پس از گندم صورت گرفت. آزمایش در سال زراعی 1390 و تحت شرایط روشهای مختلف خاکورزی در مزرعه آموزشی و پژوهشی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران واقع درکرج اجراء شد. تیمارهای خاک‌ورزی عبارت بودند از: خاک‌ورزی مرسوم، کم خاک‌ورزی و بدون خاک‌ورزی. تیمارهای علف‌کشی عبارت بودند از: 1- بروموکسینیل+ ام‌سی‌پی‌ای 5/1 لیتر در هکتار، 2- تریاسولفورون + دای کامبا 150 گرم در هکتار، 3- یدوسولفورون متیل سدیم+مزوسولفورون 400 گرم در هکتار، 4- متسولفورون متیل + سولفوسولفورون گرم در هکتار، 5- کلودینافوپ پروپارژیل + تریبنورون متیل به ترتیب 20 گرم و 8/0 لیتر در هکتار و 6- شاهد بدون مصرف علف‌کش‌. برای آزمایشهای زیست سنجی از دو عمق سطحی (5/12-0 سانتی‌متر) و تحتانی (25-5/12 سانتی‌متر) خاک نمونه‌گیری انجام شد. زیست‌سنجی بر روی گیاهان شاهی (Lepidium sativum) به عنوان گیاه محک و ذرت (Zea mays) انجام شد. درصد رویش، وزن خشک و ارتفاع شاهی و ذرت ارزیابی شد. نتایج نشان داد که نوع روش خاک‌ورزی با فراهمی زیستی علف‌کش در ارتباط بود؛ فراهمی زیستی علف‌کش در روش بدون خاک‌ورزی حداقل بود. بر اساس شاخص فراهمی زیستی، به ترتیب علف‌کش‌های تریاسولفورون + دای کامبا ، یدوسولفورون متیل سدیم+مزوسولفورون و متسولفورون متیل + سولفوسولفورون بیشترین میزان ماندگاری را نشان دادند. بنابراین ممکن است به محصول بعدی در تناوب آسیب بزنند، هر چند گیاه ذرت نسبت به بقایای متسولفورون متیل + سولفوسولفورون در خاک متحمل بود. از طرف دیگر علف‌کش‌های بروموکسینیل+ ام‌سی‌پی‌ای و کلودینافوپ پروپارژیل + تریبنورون متیل فعالیت زیستی بسیار ناچیزی در خاک داشتند و بعید به نظر می‌رسد که باعث ایجاد مشکل جهت گیاهان بعدی در تناوب شوند.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113218_dce531b5eccc4c26c3fe927d49fefec7.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 Role of Ile-2041-Asn in conferring high-level resistance to clodinafop-propargyl in winter wild oat (Avena ludoviciana) populations نقش جهش ایزولویسین-۲۰۴۱-آسپاراژین در ایجاد مقاومت سطح بالا به علف‌کش‌ کلودینافوپ-پروپارژیل در توده‌های یولاف وحشی زمستانه Avena ludoviciana 133 150 113220 FA حمیدرضا ساسانفر گروه علفهای هرز دانشکده کشاورزی دانشگاه مشهد مهدی راستگو گروه علفهای هرز دانشکده کشاورزی دانشگاه مشهد اسکندر زند موسسه تحقیقات گیاهپزشکی عبدالرضا باقری گروه بیوتکنولوژی دانشگاه مشهد محمدحسن راشد محصل گروه زراعت دانشگاه مشهد Journal Article 2017 09 17 Winter wild oat is an important and troublesome weed in wheat fields. Herbicides that inhibit the enzyme acetyl-coenzyme A carboxylase (ACCase inhibitors) have been widely used to control grass weeds such as wild oat in Iran, which has resulted in evolution of resistance to theses herbicides in wild oat. Whole-plant dose-response assay with 10 doses (from 0 to 32 times of the recommended rate, 64 g ai ha-1) was conducted to determine resistance level (RI) to clodinafop-propargyl (EC 8%) in 15 resistants and one susceptible wild oat populations from Fars and Khuzestan in southwest Iran. To evaluate the mechanism of resistance in resistant populations, cleaved amplified polymorphic sequence (CAPS) and derived cleaved amplified polymorphic sequence (dCAPS markers were used). The results of dose-response experiment clearly revealed that four (M2, M3, S4 from Fars and R5 from Khuzestan) out of fifteen populations were highly resistant to clodinafop-propargyl, where these populations were not even controlled over the range of 32 times of clodinafop-propargyl recommended rate. Therefore, resistance level in above population was greater than 21/93, the highest estimated RI for AN13. Three populations (M1, S1 and F3 from Fars) showed moderate resistance to clodinafop-propargyl with RI, 5-10. Based on molecular approaches, two known mutations (Ile-1781-Leu and Ile-2041-Asn) were identified in resistant populations. Results of a robust molecular assay demonstrated that the Ile-2041-Asn substitution occurred in M2 and R5 populations and the Ile-1781-Leu substitution occurred in the R5 population and 6 other populations; S1 S2, S3, S4, ES1 from Fars and AN13 from Khuzestan. This is the first report of a winter wild oat population carrying the both mutations in the world. Interestingly, this study revealed that Ile-2041-Asn substitution is associated with conferral of high-level resistance to clodinafop-propargyl and possibly other herbicides from FOPs family in winter wild oat. یولاف وحشی زمستانه یکی از علف‌های‌هرز مهم و مشکل‌ساز مزارع گندم ایران می‌باشد. علف‌کش‌های بازدارنده استیل کوآنزیم آ کربوکسیلاز (ACCase) به طور وسیعی‌ برای کنترل یولاف وحشی در ایران استفاده می‌شوند. این روند باعث بروز مقاومت این علف‌هرز به این گروه از علف‌کش‌ها شده است. به منظور بررسی سطح مقاومت به علف‌کش کلودینافوپ-پروپارژیل (EC 8%)، آزمایش دوز-پاسخ با 10 مقدار (از 0 تا 32 برابر مقدار توصیه شده (64 گرم ماده موثره در هکتار)) روی 15 توده یولاف وحشی مقاوم و یک توده حساس جمع‌آوری شده از استان‌های فارس و خوزستان انجام شد. همچنین جهت ارزیابی مکانیسم مقاومت مبتنی بر محل هدف از روش CAPS و dCAPS استفاده شد. بر اساس نتایج آزمایش دوز-پاسخ سطح مقاومت به کلودینافوپ-پروپارژیل در سه توده M2، M3، S4 از فارس و توده R5 از خوزستان بسیار بالا بود. به طوری که این توده‌ها حتی با کاربرد مقدار 32 برابر مقدار توصیه شده نیز کنترل نشدند. شاخص مقاومت در این توده‌ها بر اساس بالاترین شاخص برآورد شده (در توده AN13) بیش از 93/21 بود. سه توده M1، S1 و F3 از فارس نیز مقاومت متوسطی (5-10) به علف‌کش نشان دادند. بر اساس نتایج آزمایش مولکولی، دو جهش ایزولویسین-۱۷۸۱-لویسین و ایزولویسین-۲۰۴۱-آسپاراژین در توده‌های مقاوم شناسایی شد. ارزیابی نتایج آزمایش دوز-پاسخ و مولکولی نشان داد که در توده‌های M2 و R5 جهش ایزولویسین-۲۰۴۱-آسپاراژین و در توده R5 به همراه شش توده از فارس شامل S1، S2، S3، S4، ES1 و توده AN13 از خوزستان جهش ایزولویسین-۱۷۸۱-لویسین رخ داده است. این اولین گزارش وجود همزمان این دو جهش در یک توده یولاف وحشی در دنیا می‌باشد. نکته قابل توجه این بود که توده‌های M2 و R5 مقاومت بسیار بالایی به کلودینافوپ-پروپارژیل داشتند که با توجه به گزارش‌های موجود، جایگزینی ایزولویسین-۲۰۴۱-آسپاراژین مرتبط با بروز مقاومت سطح بالا به علف‌کش کلودینافوپ-پروپارژیل و احتمالاً علف‌کش‌های دیگر از خانواده فوپ‌ها در یولاف وحشی می‌باشد.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113220_cf2a70d05510d9321cb696b70f9a236c.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 Using florescence induction curve on the control of Amaranthus retroflexus and Solanum nigrum کاربرد منحنی‌های القاء فلورسنس در کنترل تاج‌خروس ریشه قرمز Amaranthus retroflexus و تاج‌ریزی سیاه Solanum nigrum 151 169 113221 FA علی اصغر چیت بند گروه زراعت دانشگاه خرم آباد رضا قربانی گروه زراعت دانشگاه مشهد محمد حسن راشد محصل گروه زراعت دانشگاه فردوسی مشهد محمدعلی باغستانی موسسه تحقیقات گیاهپزشکی محبوبه نبی زاده کارشناس ارشد Journal Article 2017 09 17 In order to determine how exposure affects the Kautsky curve and its parameters, two dose-response experiments were carried out for chlorophyll fluorescence measuring.The treatments involved desmedipham + phenmedipham+ ethofumesate, chloridazon and clopyralid on redroot pigweed (Amaranthusretroflexus L.)andblack nightshade (Solanum nigrum L.) at the research glasshouse of Agricultural Faculty of Ferdowsi University of Mashhad, Iran, during 2013. On the base of observation evaluation results, Solanum nigrum showed the highest susceptibility to desmedipham + phenmedipham + ethofumesate, so that application of 308.25 g a.i. ha-1 of herbicide resulted in 100 percent control, 21 days after treatment. The results of chlorophyll fluorescence showed that the mentioned herbicides effect was more in S. nigrum than in A.retroflexus.As Kautsky curve were affected and changed in an almost horizontal lines by desmedipham + phenmedipham + ethofumesate in both weed species at 4 HAS at doses of 51.38 mg a.i. ha-1,whereasthefluorescence rate was reduced in S. nigrum and A.retroflexusat doses of 81.25 and 325 mg a.i. ha-1 respectively bychloridazon. According to visual observations, chloridazon had significant effect on the control of Solanum nigrum and Amaranthus retroflexus, and clopyralid controlled Solanum nigrum better than Amaranthus retroflexus. Thefluorescence rate was decreased at doses of 240 mg a.i. ha-1 inA. retroflexus, 180 and 240 mg a.i. ha-1 for S. nigrum, and therefore, Kautsky curve was changed entirely. Among fluorescence parameters, Fvj andArea parameters were severely reduced. بهمنظور تشخیص چگونگی تحت تأثیر قرار گرفتن منحنی کاتسکی و پارامترهای آن، دو آزمایش دُز- پاسخ جهت اندازهگیری فلورسنس کلروفیل توسط علف‌کش‌های دسمدیفام+ فنمدیفام+ اتوفومیست و کلریدازون و کلوپیرالید بر روی دو گونه علفهرز تاجخروس ریشه قرمز و تاجریزی سیاه در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه فردوسی در سال 1392 انجام شد. بر پایۀ نتایج ارزیابی چشمی، علفهرز تاجریزی سیاه بالاترین حساسیت را نسبت به علف‌کش دسمدیفام + فنمدیفام + اتوفومیست نشان داد، بطوریکه کاربرد 25/308 گرم مادۀ مؤثره در هکتار از این علف‌کش منجر به کنترل 100% این علفهایهرز در 21 روز پس از کاربرد علف‌کش شده بود. نتایج آزمایشات کلروفیل فلورسنس نشان داد شدت اثر کاربرد هر یک از علف‌کش‌های فوق در علفهرز تاجریزی سیاه بیشتر از علفهرز تاجخروس ریشه قرمز بود. بطوریکه منحنی کاتسکی در چهار ساعت پس از اعمال علف‌کش دسمدیفام+ فنمدیفام+ اتوفومیست از همان اولین دُز کاربردی در هر دو علفهرز بصورت صاف و خطی درآمده درحالیکه علف‌کش کلریدازون در علفهرز تاجریزی سیاه از همان اولین دُز بکار رفته 25/81 گرم مادۀ مؤثره در هکتار و در علفهرز تاجخروس ریشه قرمز از دُز کاربردی 325 گرم مادۀ مؤثره در هکتار تا حداکثر دُز 2600 گرم مادۀ مؤثره در هکتار، میزان فلورسنس را کاهش داد. براساس مشاهدات چشمی، علف‌کش کلریدازون تأثیر معنیداری بر کنترل علفهایهرز تاجریزی سیاه و تاجخروس ریشه قرمز داشت و نیز علف‌کش کلوپیرالید علفهرز تاجریزی سیاه را بهتر از تاجخروس ریشه قرمز کنترل کرد. کاربرد علف‌کش کلوپیرالید در دُز کاربردی 240 گرم مادۀ مؤثره در هکتار در علفهرز تاجخروس ریشه قرمز و نیز در دُزهای 180 و 240 گرم مادۀ مؤثره در هکتار علفهرز تاجریزی سیاه میزان فلورسنس را کاهش داده و منحنی کاتسکی را بصورت خطی صاف و مستقیم تبدیل کردند. در بین پارامترهای فلورسنس، تغییرات نسبی فلورسنس در مرحلۀ (Fvj) J و مساحت بین منحنی کاتسکی و(Area) Fm به شدت کاهش پیدا کردند.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113221_2dc1747e82641e76fa6f5d305f33d0d4.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 Identification and Survey of Weed Community Indices (Case Study: Botanical Garden of University of Tabriz) شناسائی و مطالعه شاخص‌های جمعیتی علف‌های‌هرز (مطالعه موردی: باغ گیاه‌شناسی دانشگاه تبریز) 171 183 113222 FA سیروس حسن نژاد گروه اکوفیزیولوژی دانشگاه تبریز سهیلا پورحیدرغفاری گروه زراعت - دانشگاه تهران Journal Article 2017 09 17 Ientification and survey of weed distribution in fields and gardens is a main step for the management of these unwanted plants. The objective of the present investigation was identification and assessment of community indices,similarity, and distribution of weed species in the botanical garden of the University of Tabriz. In order to achieve this purpose, data sampling from weed species was performed by grid method (5 m × 5 m) in 13 sections of the botanical garden. Totally, 52 weed species from 25 plant families were recorded in different sections of the garden. Poaceae and Asteraceae with family dominance indices of 131/1 and 54/19, respectively, were the dominant plant families. Wall barley (Hordeum murinum) and cheatgrass (Bromus tectorum) with dominant indices of 73/38 and 35/11, were the first and the second dominant grass weeds. Burdock (Arctium lappa) and Persian speedwell (Veronica persica) with dominant indices of 44/61 and 23/97, were the first and the second dominant Dicot weeds. Maximum and minimum species diversity with Shannon-Wiener indices of 2.41 and 0.61 were observed in sections 13 and 7, respectively. Maximum and minimum richness were found in sections 2 and 5, respectively. The highest amount of Simpson dominance index in section 1 (14.78), indicates dominance of some weed species and reduction in uniformity of species distribution and species diversity in this section. Dodder (Cuscuta monogyna), as an important shoot parasitic weed, with relative dominance index of 3.55 out of 400, was one of the invasive weed species present in this garden. Presence of this parasitic weed in only one section of 13 surveyed sections, is an alarm for other sections. شناسائی و مطالعه شاخصهای جمعیتی علفهایهرز مزارع و باغات گام اصلی در مدیریت این گیاهان ناخواسته است. هدف از مطالعه حاضر، شناسائی و بررسی شاخصهای جمعیتی، تشابه و پراکنش گونههای علفهرز است. بدین منظور، نمونه‌برداریهایی بصورت شبکه‌ای (5 متر × 5 متر) توسط کوادراتهای 5/0 متر × 5/0 متر در 13 قطعه مختلف باغ گیاهشناسی دانشگاه تبریز انجام شد. در مجموع، 52 گونه علف‌هرز از 25 خانواده گیاهی در قطعات مختلف این باغ شناسایی شد. گندمیان (Poaceae) و کاسنیها (Asteraceae) بترتیب با شاخص اهمیت خانوادگی 1/113 و 19/54 غالبترین تیرههای گیاهی باغ مذکور بودند. جو موشی (Hordeum murinum) و جاروعلفی بامی (Bromus tectorum) با شاخص غالبیت نسبی 38/73 و 11/35، بترتیب اولین و دومین علفهرز گراس غالب بودند. باباآدم (Arctium lappa) و سیزاب ایرانی (Veronica persica) با شاخص غالبیت نسبی 61/44 و 97/23، بترتیب اولین و دومین علفهرز دولپه غالب بودند. بیشترین و کمترین تنوع گونه‌ای به ترتیب با شاخص شانون- وینر 41/2 و 61/0، در قطعات 13 و 7 مشاهده شد. بیشترین و کمترین تعداد گونه به ترتیب در قطعات 2 و 5 مشاهده شد. بالا بودن شاخص غالبیت سیمپسون (78/14) در قطعه 1 نشان از حضور گونه‌های مهاجم و کاهش تنوع گونه‌ای در این قطعه دارد. سس درختی (Cuscuta monogyna)، به عنوان انگل شاخساره با شاخص غالبیت نسبی 55/3، از گونه‌های نادر ولی خطرناک باغ است. حضور این علفهرز انگلی تنها در یک قطعه از 13 قطعه مورد مطالعه، اعلام خطر برای ممانعت از پراکنش آن به سایر قطعات میباشد.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113222_ef6a5479b682e0870a718336b483a92a.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 The Effect of Rimsulfuron Application Time and dose on Weed Control and Potato (Solanum tuberosum) Tuber Yield اثر دز و زمان مصرف علف‌کش ریمسولفورون بر کنترل برخی علف‌های‌هرز و عملکرد غده سیب‌زمینی (Solanum tuberosum) 185 198 113223 FA سید آسیه خاتمی گروه علفهای هرز دانشگاه محقق اردبیلی محمدتقی آل ابراهیم گروه علفهای هرز دانشگاه محقق اردبیلی رقیه مجد گروه علفهای هرز دانشگاه محقق اردبیلی Journal Article 2017 09 17 In order to study the effect of rimsulfuron application time and dose on weed control and potato tuber yield, a field experiment was carried out in Ardabil during 2014. Treatments included different rates of rimsulfuron (0, 5, 10, 20, 30, 40 and 50 g ai ha-1), and rimsulfuron application time at different potato growing stages (potato emergence, stolon initiation and potato tuber bulking). A weed free treatment was also considered as control for evaluating potato yield components. Results showed that application of 50 g ai ha-1 rimsulfuron reduced weed biomass by 94.6 %. Which was not statistically different from 30 and 40 g ai ha-1. Among rimsulfuron application times, potato emergence produced maximum percent reduction of weed biomass. On the other hand, application of 50 g ai ha-1 at potato emergence stage caused the highest mean weight of potato tuber, tuber per plant and total tuber yield. There was no significant difference between 20, 30 and 40 g ai ha-1. Visual assessment results showed that rimsulfuron had minimum harm in potatoes which was negligible. به منظور بررسی اثر دز و زمانهای کاربرد علف‌کش ریمسولفورون بر کنترل برخی علف‌های‌هرز و عملکرد غده سیبزمینی، آزمایشی مزرعهای در نزدیکی اردبیل در سال 1393 انجام شد. تیمارهای مورد بررسی شامل مقادیر مختلف علف‌کش ریمسولفورون (صفر، 5، 10، 20، 30، 40 و 50 گرم ماده مؤثره در هکتار) و کاربرد علف‌کش ریمسولفورون در مراحل مختلف رشدی سیبزمینی (سبز شدن، استولونزایی و حجیمشدن غده) بودند. همچنین یک تیمار وجین کامل (بدون علف‌هرز) به عنوان شاهد برای صفات مربوط به عملکرد در نظر گرفته شد. تجزیههای آماری نشان داد کاربرد ریمسولفورون به میزان 50 گرم ماده مؤثره در هکتار، باعث کاهش زیست توده علف‌های‌هرز به میزان 6/94 درصد نسبت به شاهد بدون وجین (با علفهرز) شد. که با دزهای 30 و 40 گرم ماده مؤثره در هکتار اختلاف آماری معنیداری نداشت. از بین زمانهای کاربرد ریمسولفورون در مراحل مختلف رشدی سیبزمینی، مرحله سبز شدن سیبزمینی بالاترین درصد کاهش زیست توده علف‌های‌هرز را ایجاد کرد. از سویی دیگر، کاربرد ریمسولفورون به میزان 50 گرم ماده مؤثره در هکتار در مرحله سبز شدن سیبزمینی، بالاترین متوسط وزن غده در بوته، عملکرد تک بوته و عملکرد کل غده در هکتار را ایجاد کرد. که با دزهای 30، 40 و 50 گرم ماده مؤثره در هکتار اختلاف آماری معنیداری نداشت. نتایج ارزیابی چشمی بوتههای سیبزمینی نشان داد که ریمسولفورون کمترین خسارت را به سیبزمینی وارد کرد که قابل چشمپوشی بود.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113223_03ff982e6926f3b246a408fe1e1af725.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 Investigating Efficacy of New Herbichdes to Control Dodder (Cuscuta campestris) in Sugarbeet (Beta vulgaris) Fields بررسی کارایی علف‌کش‌های جدید در کنترل سس ‌زراعی Cuscuta campestrisدر مزارع چغندرقند Beta vulgaris) 199 209 113224 FA فریبا میقانی موسسه تحقیقات گیاهپزشکی نوشین نظام آبادی موسسه تحقیقات گیاهپزشکی محمدرضا کرمی نژاد موسسه تحقیقات گیاهپزشکی ناصر جعفر زاده مرکز تحقیقات ارومیه Journal Article 2017 09 17 To investigate chemical control of dodder (Cuscuta campestrisYunk.) which is spreading insugarbeet fields, an experiment was conducted using metolachlor (commercial name Dual gold) at 1, 2, 2.5 &3 Lha-1, two formulations of propizamid (Wettable Powder: WP), commercial name Kerb and Suspension Concentrate: SC), commercial name Burst) at 1, 1.5, 2 &2.5 L/kg ha-1 and ethofumesate (commercial name Etho) 1, 1.5, 2 & 2.5 Lha-1. The experiment was performed in the Weed Research Department greenhouse, Karaj and Orumieh fields. The expermints were carried out in a randomized complete blocks design with 17 treatments and 4 replications in the greenhouse and 16 treatments with 4 replications in the fields. All dosages were sprayed at 4 leaf stages of sugarbeet and before dodder attatchment. The effect of herbicide treatments was analysed on dodder fresh and dry weight and sugarbeet yield. Greenhouse results indicated that propizamid Burst 2.5 Lha-1 as the the best herbicide treatment and caused the most decrease in dodder fresh and dry weight (93 to 99%, compared to dodder infested control), and also the most increase in sugarbeet shoot fresh and dry weight (51 to 94%) with Rasool cultivar. Based on field studies, propizamid Burst 2 to 2.5 Lha-1 and ethofumesate 2.5 Lha-1 were the best treatments. As SC formulation is safer and easier to apply than WP formulation, propizamid Burst 2 to 2.5 Lha-1 and ethofumesate 2.5 Lha-1 are recommended for dodder control in sugarbeet. به منظور کنترل شیمیایی سس ‌زراعی (Cuscuta campestris Yun.) که در مزارع چغندرقند (Beta vulgaris L.) کشور در حال گسترش است، آزمایشی با علف‌کش‌های پس‌رویشی متالاکلر (با نام تجاری دوآل‌‌گلد) 1، 2، 5/2 و 3 لیتر، پروپیزامید با دو فرمولاسیون سوسپانسیون غلیظ با نام تجاری برست و فرمولاسیون پودر مرطوبشونده با نام تجاری کرب 1، 5/1، 2 و 5/2 لیتر/کیلوگرم و اتوفومزات (با نام تجاری اتو) 1، 5/1، 2 و 5/2 لیتر انجام شد. کارایی علف‌کش‌ها در کنترل سس زراعی در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 17 تیمار و چهار تکرار در گلخانه موسسه تحقیقات گیاه‌پزشکی کشور و 16 تیمار در مزارع تحقیقاتی واقع در کرج و ارومیه بررسی شد. تیمارها در مرحله چهار برگی چغندرقند و قبل از اتصال سس زراعی به آن اعمال گردیدند.کارایی تیمارهای علف‌کش بر وزن تر و خشک سس زراعی و عملکرد چغندرقند ارزیابی شد. نتایج گلخانه‌ نشان داد پروپیزامید برست 5/2 لیتر/کیلوگرم در هکتار به‌عنوان بهترین تیمار، منجر به بیشترین کاهش وزن تر و خشک سس زراعی (93 تا 99 درصد نسبت به شاهد آلوده به سس زراعی) و بیشترین افزایش وزن تر و خشک (51 تا 94 درصد) اندام هوایی چغندرقند رقم رسول مشاهده شد. بر اساس نتایج پژوهش مزرعه‌ای نیز پروپیزامید 2 تا 5/2 لیتر/کیلوگرم در هکتار و اتوفومزات 5/2 لیتر در هکتار، بهترین تیمارها در کاهش وزن تر و خشک سس زراعی (کاهش 52 تا 93 درصدی نسبت به شاهد آلوده به سس‌ زراعی) و افزایش عملکرد چغندرقند (حداقل 43 درصد) بودند. از آنجایی که کاربرد فرمولاسیون‌ سوسپانسیون کپسوله (SC) بدلیل انحلال راحت‌تر در آب و عدم ایجاد ریزگرد هنگام اختلاط با آب ارجحیت دارد، می‌توان پروپیزامید برست 2 تا 5/2 لیتر و اتوفومزات 5/2 لیتر در هکتار را برای کنترل سس‌ زراعی در چغندرقند توصیه کرد.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113224_638af1b432ac2963003c0a85e88d5cb1.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 The Effect of Cover Crops and Time of Sowing on Weed Population and Corn Yield in Two Minimum and Conventional Tillage Systems بررسی تاثیر گیاه پوششی و زمان کاشت آن بر جمعیت علف‌های‌هرز و عملکرد ذرت در دو نظام کم خاک‌ورزی و مرسوم 211 220 113225 FA رسول فخاری گروه زراعت دانشگاه محقق اردبیلی احمد توبه گروه زراعت دانشگاه محقق اردبیلی محمد تقی آل ابراهیم گروه علفهای هرز دانشگاه محقق اردبیلی محمدعلی باغستانی موسسه تحقیقات گیاهپزشکی اسکندر زند موسسه تحقیقات گیاهپزشکی Journal Article 2017 09 17 In order to study the effect of cover crops and sowing time on weed population and corn yield in minimum an conventional tillage systems, an experiment was conducted in the Seed and Plant Improvement Research Institute, Karaj, using Vicia villosa (V), Trifolium resupinatum (T) and Secale cereale (S) as cover crops, plus control (no cover crops, allowing weeds to grow). The cover crops were planted at three different dates of September 23rd, October 7th and October 27thin a corn field. In the first year (2013-2014) early ripening corn (Var. 108) was planted under minimum tillage. In the second year (2014-2015) late ripening corn (Var. 704) was planted under conventional tillage. Results indicated that the first cover plant sowing time was favorable in both years. This was mostly due to nitrogen availability of the soil which resulted in higher grain yield and better weed growth. Under minimum tillage, S reduced weed biomass by 34%. Under conventional tillage system, all the cover crops reduced weed biomass by 53%. Generally, percentage of organic carbon was higher in minimum tillage than in conventional system. S showed highest nitrogen uptake among the three cover crops in both tillage systems. In minimum tillage, the highest corn yield was under S cover crop with 5.304 t/ha. In conventional tillage, the highest corn yield was under T cover crop with 9.298 t/ha. به منظور بررسی تاثیر گیاه پوششی و زمان کاشت آن بر جمعیت علف‌های‌هرز و عملکرد ذرت در دو نظام کم خاکورزی و مرسوم، آزمایشی با کشت ماشک گل خوشهای، شبدر ایرانی، چاودار و شاهد (بدون گیاه پوششی، بدون وجین علف‌هرز) در سه تاریخ کاشت (1 مهر، 15 مهر و 30 مهر) با کشت ذرت رقم زودرس (108) در شرایط کم خاکورزی (در سال1393-1392) و کشت ذرت رقم دیررس (704) در شرایط خاکورزی مرسوم (در سال 1394-1393) در موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر کرج انجام گرفت. نتایج نشان داد در هر دو سال در اولین تاریخ کاشت، گیاهان پوششی با تولید زیست توده بیشتر، جذب نیتروژن، تولید بقایا و در نتیجه تولید مواد آلی بیشتر و افزایش حاصلخیزی خاک پس از انجام خاکورزی، موجب بهبود شرایط در جهت رشد گیاه ذرت و علف‌های‌هرز شده ولی در تاریخ کاشتهای دوم و سوم احتمالا محدودیت میزان نیتروژن خاک موجب کاهش عملکرد و اجزای عملکرد ذرت و رشد علف‌های‌هرز گردید. در شرایط کم خاکورزی چاودار (34 درصد) و در خاکورزی مرسوم، هر سه گیاه پوششی (به طور میانگین 53 درصد) موجب کاهش زیست توده علف‌های‌هرز گردیدند. بطور کلی بین دو سیستم خاکورزی، درصد کربن آلی در کم خاکورزی بیشتر از خاکورزی مرسوم بود. از نظر نیتروژن جذب شده در هر دو نوع خاکورزی انجام شده بیشترین میزان مربوط به تیمار چاودار بود. عملکرد دانه ذرت رقم زودرس ذرت در تیمار مربوط به چاودار (304/5 تن بر هکتار) در کم خاکورزی و عملکرد دانه رقم دیررس ذرت در تیمار شبدر ایرانی (298/9 تن بر هکتار) در خاکورزی مرسوم بیشتر بود.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113225_1defe49c3560da820e40e79b8da02cee.pdf

انجمن علوم علفهای هرز ایران دانش علف‌های هرز ایران 1735-3548 12 2 2017 02 19 Effect of Different Garlic (Allium sativum) and peas (Pisum sativum) Intercropping patterns on Weed Population Indices تأثیر الگوهای مختلف کشت مخلوط سیر (Allium sativum) و نخود‌فرنگی (Pisum sativum) بر شاخص‌های جمعیتی علف‌های‌هرز 222 235 113226 FA ارسطو عباسیان دانشگاه گنبد کاووس علی نخ زری مقدم دانشگاه گنبد کاووس همت الله پیردشتی گروه زراعت دانشگاه ساری ابراهیم غلامعلی پور علمداری دانشگاه گنبد کاووس Journal Article 2017 09 17 This study was conducted as intercropping of garlic and peas to assess the diversity, bio-mass, and population of weeds in two regions of Gonbad Kavoos and Sari during autumn 2013. The experiment was implemented in a randomized complete blocks design with three replications in both regions. Different combinations of intercropping were considered in nine levels of garlic and peas pure cultures, replacement intercropping of 75:25, 50:50, 25:75%, and additive intercropping of 100+25, 100+50, 100+75, 100+100 for garlic and peas. Results showed that the average biomass value of weeds in Sari (2080.5 gm-2) was greater than in Gonbad region. However, a higher weed density (44.88 m-2) was observed in Gonbad. The highest levels of biomass (3387.3 gm-2) and density (61.83 m-2) of weeds were measured for garlic pure culture in Sari and the intercropping replacement of 75% peas:25% garlic in Gonbad Kavoos. Mean value of Margalef species richness index, Menhinick index, and Shannon-Wiener diversity index were calculated as 1.33, 1.01, and 1.96 in Sari, respectively, which were higher than 0.86, 0.7, and 1.03 in Gonbad. By contrast, the Simpson's dominance index (0.63) for peas pure culture and Shannon-Wiener evenness index (0.89) to replacement intercropping of 75% peas: 25% garlic were greater in Gonbad Kavoos. Berger-Prager diversity index (0.77) for pure garlic culture, and both Shannon diversity (1.42) and Simpson's diversity (3.94) indices for replacement intercropping of 75% peas: 25% garlic were greater in Sari. There was a difference between the two regions in terms of climatic and edaphic characteristics which resulted differences in weed diversity indices, intercropping increased diversity while reducing dominance as compared to the monoculture cropping system in both regions. این تحقیق در پاییز 1392 به صورت کشت مخلوط دو گیاه سیر و نخود فرنگی در دو منطقه گنبدکاووس و ساری، جهت ارزیابی تغییرات تنوع، جمعیت و زیستتوده علفهایهرز در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی و با سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی ترکیبهای مختلف کشت مخلوط در نه سطح شامل کشت خالص سیر، کشت خالص نخود فرنگی، مخلوط جایگزینی 25 : 75، 50 :50، 75 : 25 درصد، مخلوط افزایشی 25 + 100، 50 +100، 75 + 100، 100 + 100 درصد نخودفرنگی و سیر در نظر گرفته شد. بر اساس نتایج، زیستتوده علفهایهرز در شهرستان ساری با میانگین 5/2080 بیشتر از منطقه گنبد کاووس با میانگین 4/1479 گرم در متر مربع بود. هر چند علفهایهرز در شهرستان گنبد کاووس (88/44 بوته در متر مربع) از تراکم بیشتری برخوردار بودند. بیشترین وزن زیستتوده (3/3387 گرم در متر مربع) و تراکم علف‌های‌هرز (83/61 عدد در متر مربع) به ترتیب به کشت خالص سیر در شهرستان ساری و مخلوط جایگزینی 75% نخودفرنگی+ 25% سیر در شهرستان گنبد کاووس تعلق گرفت. میانگین شاخص غنای گونهای مارگالف، منهینک و شاخص تنوع شانون-واینر در شهرستان ساری (بهترتیب: 33/1، 01/1 و 96/1) در مقایسه با شهرستان گنبدکاووس (بهترتیب 86/، 7/0 و 03/1) بالاتر بود. در مقایسه، دو شاخص غالبیت سیمپسون (63/0) در کشت خالص نخود فرنگی و شاخص یکنواختی شانون-واینر (89/0) در تیمار جایگزینی کاشت 75% نخود فرنگی+ 25% سیر در گنبد کاووس دارای مقدار بیشتری بود. شاخص تنوع برگر-پارگر (77/0) در کشت خالص سیر در ساری، شاخص تنوع شانون- واینر (42/1) و شاخص تنوع سیمپسون (94/3) هر دو در تیمار جایگزینی کاشت 75% نخودفرنگی+ 25% سیر در ساری از مقدار بالاتری برخوردار بودند. در مجموع، هرچند بین دو منطقه به دلیل ویژگیهایاقلیمی و خاکی، شاخصهای تنوع علف‌های‌هرز متفاوت بودند اما الگوهای کشت مخلوط در مقایسه با نظام تککشتی موجب افزایش تنوع و کاهش غالبیت علف‌های‌هرز در دو منطقه شدند.

https://ijws.areeo.ac.ir/article_113226_f8c7c0d717f16b413d2ebc3c7901a69a.pdf